miércoles, octubre 11, 2006

Os de Silvaoscura (66)

A memoria non arquivou os nomes dos protagonistas desta historia, así que imos supoñer que foi a señora Isolina a que sentiu o corazón cheo de piedade ao ver enfermo o seu vello can. Incapaz de converter a misericordia en acción, pediulle a un hipotético Remixio, veciño e afeccionado á caza, que lle axudase a poñer fin aos sufrimentos do animal. Ademais, para se asegurar de que a execución fose rápida e o verdugo non sufrise perda no seu patrimonio, Isolina proporcionoulle ao executor un par de cartuchos. Pero sucedeu que Remixio, cando se achegou ao can e o viu naquel estado triste e incurable, deu en pensar no absurdo que era malgastar dous disparos nunha peza tan doada. Os cartuchos ían moi caros, así que tampouco había falta grave en gardalos no peto e cumprir a misión encomendada a aguilladazos. Despois duns cantos golpes, coa vítima caída no chan, o cazador deu media volta e volveu aos seus asuntos, talvez cavilando nas lebres ou nas perdices que o agardaban en xornadas máis heroicas.
Pero ocorreu que á Morte, esa dama, non lle gustaban as cousas mal feitas. Ao día seguinte, a señora Isolina sentiu que caiñaban e rabuñaban a porta. Era o seu can, sempre derrotado e aínda invencible.

12 Comments:

Blogger Laurindinha said...

Que pena... só pensar no sufrimento do can xa me dá mal...

1:14 p. m.  
Blogger Ra said...

Precioso, pone el vello de punta. Saludo!

9:49 p. m.  
Anonymous Marinha de Allegue said...

Non entendo ese xeito de tratar con tampouco cporazón, non me colle na cabeza.

Unha aperta Veloso.
:)

10:48 p. m.  
Blogger Úrsula said...

Mui avaro este fulano. Simplemente por aforrar passa mais trabalho e da-lhe igual o sufrimento do cam. Há que forder-se...

3:26 a. m.  
Blogger Moralla said...

Ola, ESCRITOR. Xa saberás que falei con Ana. Informoume de todo sobre os debuxos do teu relato. Este sábado quedamos as súas para concretar. Xa teño gañas de comezar e darlle cor ás túas verbas!! A foto quiteina en New York nunha viaxe que fixen soa hai uns cinco anos, unha viaxe que nunca esquecerei. Bicos. Y

9:42 a. m.  
Anonymous náufrago said...

Eu propoño outro final: despois van a pantasma do can e a vella e matan ao fulano a culatazos...

10:04 a. m.  
Blogger X said...

Outro final:

Era o can que se laiaba moribundo e pretendía morrer entre as mans de quen tanto o quixera.
Ese mesmo día, o Remixio, cando chega á casa, despois de quitar as botas na entrada ve ao final do corredor, contra a sala, o brillo de algo, mira ben e é a Isolina apuntándoo cunha escopeta.
-Pero muller, que fas? onde vas? vai tranquila, agarda, non vaias facer unha tolería, Isolina.
-Tranquilo Remixio, só che veño agradecer o que fixeches polo meu can.
-Pero se non foi nada muller, quita, quita... e baixa a escopeta que me estás poñendo nervioso.
-Non, home, se non é nada, só son dous cartuchos.
PAM PAM

2:56 p. m.  
Anonymous náufrago said...

Si. Gústame máis o de X

8:41 p. m.  
Anonymous ghanito said...

Paréceme moi triste, pero con todo, encántame esa frase final: sempre derrotado e ainda invencible.
Se cadra identifícome co can.

1:03 a. m.  
Blogger paideleo said...

...Ao día seguinte, a señora Isolina sentiu que caiñaban e rabuñaban a porta. Era o Remixio que escumaba doente da rabia que lle contaxiou o can moribundo.

8:39 p. m.  
Anonymous E.F.B. said...

Os contos son como son, e volver o conto atrás e outro conto. Se cadra o Sr. Remixio podía ter piedade do can, se temos en conta ca Sra. Isolina, practicamente xa se despedira do animal (o das catro patas) coma vos dicía o bo do home, deulle lástima, fíxolle unha cama na caseta de gardar as ferramentas que tiña na eira, e aplicoulle unha menciña feita con herbas, unha receita que lle dera a súa avoa, e inda que aquelo non curou o can, parou o mal para que non se estendera, e o mes e medio xa quería saír e meneaba o rabo coma se fose un ventilador. Cando o viu a Sra. Isolina, non o podía crer, e convidou o Sr. Remixio a un bo xantar, deses que fan época.

12:35 p. m.  
Blogger torredebabel said...

a piedade e os negocios nunca se levan ben.

2:52 a. m.  

Publicar un comentario

<< Home