lunes, enero 30, 2006

Os de Silvaoscura (41)

O Lisardo Xoque levaba sempre a chaqueta polos ombros, fumaba ata o derradeiro milímetro da cabicha e contemplaba o mundo cuns olliños que parecían permanentemente pechados. Nos días santos de máis tradición, viña pola casa, co seu pelo branco convertido en amarelo (talvez do escaso trato coa auga), e amosaba a súa boa veciñanza a golpe de augardente: "Véñolle tomar a copa a Concha, que está de días". Os seus grolos, rápidos e seguros, non o retiñan máis tempo do indispensable. En realidade, e contrariamente aos seus sobriños Xoques, o Lisardo non era home de demasiadas falas. Iso si, lembro que nunha ocasión, cando xa se despedía, miroume de fite, como quen reflexiona moito o que vai dicir, e puxo voz de absoluta gravidade: "Os de Vigo comedes peixe todos os días, non é?" Sen a menor dúbida, resposteille que si. "E a miúdo a dúas ou tres veces ao día", engadín.
Dunha volta, a xiada do inverno fíxolle unha mala xogada ao Lisardo. Avantando unha portaleira, esvarou e partiu un pé. Os veciños fóronlle valer, asustados polos berros de dor que profería. Mentres agardaban pola ambulancia, a súa muller, Rosa, cansa de tantas voces, reprendeuno: "Non berres tanto, que máis doe parir".

11 Comments:

Blogger satine said...

é certo? comedes peixe tódolos días? é broma. Sempre lindas as túas historias, son coma as fabulas dos nenos, gustame.

10:31 a. m.  
Blogger Veloso said...

Graciñas, Satine, faime moita ilusión cando a alguén lle gustan as historias que conto. Un saúdo.

10:59 a. m.  
Blogger caravelete said...

O de comer peixe tampouco é para presumir. Deberías cerciorarte das intencións do Lisardo, que igual eran coma as dos nenos do interior que lle dicían a un amigo ribeirán: ¡ti non tes media hostia, que te alimentas de nécoras! (no pensar dos labradores a farza e a saúde os que a dan son os chourizos e os bistés, o peixe e o marisco son cousa de lambetada)

12:39 p. m.  
Blogger Veloso said...

Benvido, Caravelete, alégrome de que vaia medrando o fato. As intencións do Lisardo eran claramente pexorativas. Tal como ti dis, para moita xente do interior, o comer peixe era sinónimo de miseria.

1:19 p. m.  
Blogger folerpa said...

Ademáis das túas verbas xa coñezo a túa voz polo Dirio cultural de hoxe. vémonos na casa do libro.

6:28 p. m.  
Anonymous Marinha de Allegue said...

Menos mal que non estaba eu diante cando esvarou Lisardo pq non poido parar de rir cando vexo caer a alguén. Ainda que primeiro axúdolle á persoa,(rentabilizar o curso de PP.AA).
Hai xente que lle molesta bastante a risa nese intre, non o faigo por mal pero non poido remedialo...
Cando a que cae son eu tamén escacho coa risa, ainda que téñome mancado ben. Teño un amplo anecdotario de caídas propias e alleas.As do meu pai en concreto son espectaculares.
Unha aperta risueña.
:)

9:40 p. m.  
Blogger torredebabel said...

parir ten que doler sempre e cando sexa parto normal que eu tiven unha cesárea e a única cousa que me doeu foi ver ao meu fillo nunha incubadora, con tubos entrando e saindo por todo o seu corpiño. Pero falando do Lisardo, ben merecido tiña a caida ;-)
Apertas Veloso!!!

10:46 p. m.  
Blogger acedre said...

Ese Lisardo lembrame un rapaz mais novo ca min que celebra o aniversario o mesmo dia ca min e sempre me busca para felicitarme e ghispar unha cervexa ou un chanqueiro a minha saude e ao meu peto.
Ao que ia, a xente do interior sempre despreciou un pouco o peixe e conhecin un que dicia que o peixe era auga.
E o Lisardo eche ben churumicas; berrar por romper un pe. A quen se lle conte.
Un saudo e gracias por amenizar o dia.

11:07 p. m.  
Blogger Veloso said...

Marinha, Torredebabel, Acedre, graciñas por estar sempre aí, atentos ás cousiñas que conto. Folerpa, por suposto que agardo verte na Casa do Libro. Avisarei no blog cando falten uns días. Os que sexades fieis ao Diario Cultural da Radio Galega ides ter que aturarme toda esta semana. Saúdos.

8:55 a. m.  
Blogger Laurindinha said...

Almorzar peixe debe de ser unha delicia...

4:02 p. m.  
Anonymous Muralla said...

Eu como son de Lugo, non comín peixe tódolos días, pero comín bon caldo e bon touciño...
Bicos.

7:51 p. m.  

Publicar un comentario

<< Home