miércoles, marzo 29, 2006

Os de Silvaoscura (53)

A señora Eloisa vendía xoguetes e larpeiradas nas verbenas. Cando eu era neno, entre carreira e carreira, paraba no seu posto e mercáballe, por exemplo, un saxofón de plástico ou unha escopetiña con munición recuperable de corcho ou unha montaña de huesitos. Os meus xogos remataban case sempre en caída espectacular, cóbados estragados e xeonllos con sangue. Pero a señora Eloisa seguía alí, sentadiña nunha cadeira pregable, cos ollos afundidos e os beizos inexpresivos.
Pasou o tempo e viñeron festas novas. O adolescente radical -outra vez eu- camiñaba indeciso, sen saber moi ben se o correcto era meter as mans nos petos ou deixalas caer ao longo do corpo con aire de leve desdén. Cando a orquestra botaba as pezas menos complicadas, o rapaz collía folgos e convidaba a bailar á Sissel de Marnotos, á Esperanciña de Calvos, á Carmen de Silvaoscura. Algunhas veces aceptaban. A señora Eloisa seguía no seu posto, velliña, digna e derrotada.
Cambiamos de milenio. Parece que seguimos os de sempre, pero non é certo. Os nenos que corren son distintos, moitos deles fillos daquelas que un día, Deus as bendiga, quixeron bailar comigo. Faltan veciños de toda a vida, personaxes que foron reais e que de súpeto adquiriron categoría de símbolo inesquecible. Pablo, Roi e Xián rodean o posto de xoguetes cos ollos moi abertos. Busco do outro lado a face nobre e chea de enrugas da señora Eloisa, mais non a atopo. A noite púxose fresca.

11 Comments:

Anonymous Marinha de Allegue said...

O nome de Eloisa encántame si son nai dunha nena eille de poñer ese nome. A miña avoa materma chamábase así pode ser que por iso lle teña tanto apego ao nome. Cando eu era pequena e algo mociña a señora Concha era a que levaba o posto da festa con chuches e xoguetes. Lembro que @s miñas/meus prim@s non facían mais que pedir e pedir cousas e eu só me limitaba a miralos e bailar...

Unha aperta grande.

3:25 p. m.  
Blogger satine said...

canto se añoran as caras que vivimos na nosa infancia. Cando faltan obrigannos a lembrar o pasar do tempo, sen piedade. Linda historia coma sempre.

5:03 p. m.  
Blogger torredebabel said...

que história máis fermosa! eu de nena sempre tiven culpa de pedir xoguetes aos meus páis. Tívenos, claro, pero teño o recordo de que non os pedía moito. Claro que pode ser que a miña memoria me debuxe mellor do que fun... coma pasa moitas veces.

1:45 a. m.  
Blogger acedre said...

Bonita historia na que retratas unha personaxe mais da vida feita historia.
Todos somos extras nas vidas dos demais e hoxe actuamos e manha xa non. Lei de vida.
Un saudo.

4:23 a. m.  
Blogger folerpa said...

Grazas polas louvanzas. Eu paseino coma un anano coas caixas chinas do teu licor que ao final encaixan a perfección. Agardo impaciente por eses Mercores, que a fantasía e a cifi son dos meus xéneros preferidos.

6:15 p. m.  
Blogger marcos valcarcel said...

Non teño o teu correo persoal e por iso escríboche aquí. Hoxe saquei en La Región o meu "Pan por Pan" dedicado ao teu premio e tamén cun brevísimo comentario sobre a túa segunda novela ("Licor de abelá con xeo"). Reproducín tamén ese comentario, hoxe, no meu blog. Unha aperta.

11:57 a. m.  
Blogger caravelete said...

Había que contar a historia de como volvían á súa casa, andando co macuto ó lombo, ás tantas, ó rematar a romería, esas humildes vendedoras. Eu oín falar dunha famosa por destimida nas camiñadas nocturnas polas solitarias corredoiras.

12:59 p. m.  
Anonymous Larvós said...

Pois si. Un dos recordos máis nitidos que eu teño das festas da miña infancia era a arribada das "rosquilleiras"...ummhhhh, con todo aquel azucre por riba...

PD: por certo Veloso. Agora tamén eu ando a voltas co da ataraxia. Sabes quen mo contaxiou??? : )

Saúdos

10:03 p. m.  
Anonymous Anónimo said...

Tópica de máis, sensibleira e moi predecible esta entrada. Vostede pode facelo mellor, ánimo. E parabéns polo premio.

2:17 p. m.  
Blogger Veloso said...

Agradezo a todos a vosa atención. En especial ao lector anónimo, que me dá un "toque" co que estou totalmente de acordo. Saúdos, blogueiros, gozade da primavera.

7:24 p. m.  
Blogger Madeleine said...

O meu veciño Fonso sempre me chamaba Adelaida. Non sei se o facía por obra e gracia das Chiquitas da partida ou para foderme (que me amolaba bastante) pero sempre lle tiven agarimo a el e máis á súa cadela, a Tonta. As cousas da aldea, unha historia reconfortante a súa...

7:47 p. m.  

Publicar un comentario

<< Home