martes, marzo 14, 2006

Os de Silvaoscura (50)

Tivemos dous tolos oficiais, o Manolo da Lucinda e o Marcial da Veiga. Os dous morreron de cadanseu infarto, o que demostra que, ao final, o problema non era tanto da cabeciña coma do corazón.
O Manolo, alcumado o Farruco, era tolo porque todo o mundo o dicía, aínda que eu nunca lle vin feito nin lle escoitei palabra que acreditase tal condición. Cantaba moito na misa, con voz profundísima e non moi afinada, pero non parece argumento suficiente para dubidar da saúde mental dunha persoa. Empregando ese criterio, eu mesmo, que acompaño á banda cando tocan o himno galego o día de San Xoán, levo camiño de perder o xuízo. Tamén se di do Farruco que era moi aforrador, tanto que, cando finou, deixou unha manchea de cartos á súa pesarosa nai. Sobre este asunto houbo moitas controversias e supostas inexactitudes; persoalmente, non serei eu quen opine sobre as grandezas ou buratos dos petos alleos.
O Marcial da Veiga, pola súa banda, si semellaba un tolo. Andaba sempre a camiñar pola beira da estrada e arrepiaba os condutores cun ollar frío e sinistro. Dáse a circunstancia, casual e á vez aleccionadora, de que coñecín en Zamora un eminente e bondadoso catedrático de Física que se imita moito a este Marcial de que falo. O parecido é tan notable que agora, cando quero lembrar a face do tolo da Veiga, a miña memoria devólveme a imaxe do brillante científico castelán. Esta confusión confirma, unha vez máis, que as fronteiras entre a tolemia e a lucidez son moito más sutís do que adoitamos pensar.

5 Comments:

Blogger torredebabel said...

temos ese xeito tan cruel de chamar tolo a calquera persoa que non fai o que nos pensamos que é normal. Pero qué é a normalidade senón unha chea de costumes tan arbitrarias como as que condenamos chamándoas de tolemias? Apertas!

2:08 a. m.  
Anonymous Larvós said...

As veces damos por tolos aos que simplemente se negan a seguir a corrente do río. Lémbrame isto á historia aquela do neno que berra que o emperador ía nu. Seguramente tamén a ese cativo o terían tomado por tolo, e sen embargo....

9:07 a. m.  
Blogger acedre said...

En cada aldea hai, mais que un tolo, un tonto da aldea.
En Acedre hai un que cuida cabras. Sempre lle gustou xogar cos nenos e facer a moto pola costa arriba. Cando eu era un rapaz habia duas cousas que facia el que me deixaban abraiado: lanzar unha pedra que zoaba e meter a lingua nos buracos do nariz. Agora eu medrei e sei facer iso: serei o seguinte tonto da aldea ?.

12:15 a. m.  
Anonymous maray said...

Concordo que a fronteira entre a lucidez e a loucura seja sutil. O pior é que também é sutil o lado da fronteira essa ao qual julgamos pertencer...

5:38 p. m.  
Blogger maré aberta said...

impresionante!!

11:30 a. m.  

Publicar un comentario

<< Home