miércoles, marzo 01, 2006

Os de Silvaoscura (49)

Se non me engano coas contas, os meus avós eran moi novos -trinta e poucos anos- cando fixeron a casa de Silvaoscura. Como se adoita dicir nestes casos, tiñan toda a vida por diante. Aínda así, a prudencia levounos a prever as posibles tebras do futuro. Antes de construír os accesos á vivenda, meu avó foi á funeraria do Soutomiao, onde o Pepe da Veiga tiña o seu muíño, e mediu as caixas, para facer despois portas e escaleiras de ancho suficiente para que pasasen por elas, con suficiente comodidade, catro homes e un cadaleito.
Isto sucedeu nun tempo remoto en que aínda non existían os tanatorios nin as xerras de cinsa.

7 Comments:

Anonymous Larvós said...

E nun tempo onde a xente aínda era quen de aceptar a morte como unha parte da vida. Agora, para non mirar nin as súas faragullas, até confinamos aos vellos en “residencias de anciáns”, que é un xeito bonito de dicir “gueto de reclusión para vellos”. Eses detalles dos vellos (utilizo o adxectivo limpo de connotacións pexorativas; ben ao contrario, encántame todo o vello: as pedras vellas, os mobles vellos, os barcos vellos, e sobre todo a xente vella...) parecen demostrar que o prezo da modernidade é que gañamos en benestar pero imos perdendo parte da alma como peaxe. Quén sabe se compensa ou non.

6:59 p. m.  
Blogger acedre said...

Larvos dio ben claro: antes ben que sabian de todo e ian preparados. Nos agora ganhamos en modernidade pero imos perdendo alma no caminho.

9:33 p. m.  
Blogger torredebabel said...

concordo con larvós e con acedre, claro, dende o primeiro home sobre o mundo, o asunto foi perder humanidade para gañar (gañar??) cousas, obxectos, comodidades, "adiantos" que lles chaman os que os venden.

12:33 a. m.  
Anonymous maray said...

É difícil aceitar a morte dessa forma. Minha mãe morreu faz pouco. Eu a vesti com o vestido que ela já tinha preparado. Cinza escuro, muito sério e digno pra ocasião. Fiz isso porque sei que era um desejo dela. Mas essa forma de conviver com a morte está morrendo também com nossos pais e avós. O ritual hoje é pagar plano de saúde, fazer seguro de vida e essas coisas...
(escrevi em português porque te entendo perfeitamente. Acho que é recíproco, não?)
Unha aperta!

10:20 p. m.  
Blogger Veloso said...

Larvós, eu tamén reivindico a fermosura da palabra "vello". Acedre, Torredebabel, loitemos por non perder a alma nin a humanidade polo camiño da vida moderna. Maray, é un pracer recibir a túa visita. Unha aperta a todos.

10:24 p. m.  
Blogger caravelete said...

Prever en vida a morte (as necesidades organizativas, a súa "intendencia")é propio dunha cultura coherente. Delegar en profesionais a xestión do pasamento dos que non son queridos é renunciar a boa parte desa cultura.

Creo (non lembor onde o lin) que Otero Pedrayo foi enterrado nun ataúde construído cun carballo plantado por seu pai o día que el naceu. Iso si que é previsión.

10:13 a. m.  
Anonymous Benxamin said...

Ben preto, en Gomesende, había unha tenda que tiña os cadaleitos ao carón das froitas. Cada cousa aunha parte da porta. Lembro ira ca miña avoa e ela pararse a escoller as caixas. Quería levar unha e tela na casa para cando o seu pasamento.

Lembro Silvaoscura de neno. O meu pai tamén e de aló ainda que, paraba mais no Tellado na casa dos meus tios porque a miña avoa era coma un fol de veleno cos cativos.

Apertas por este blog que tantas cousas boas me lembra

2:33 p. m.  

Publicar un comentario

<< Home