miércoles, febrero 27, 2008

Sonsonetos para pasar o tempo (2)

Comparece ante min o folio en branco,
esa lagoa negra na que afundo
cada vez que o terco e redondo mundo
me presenta implacable un novo atranco.

Sigo amarrado ó ridículo banco
no que descansa o poeta infecundo,
agardando o verso grande, profundo,
o mesmo que o Ceo negou ó Manco

de Lepanto. Oh, Deus poderoso e métrico!
Onde atoparei o doce elixir
do símil lento e do verbo simétrico?

Falarei do cénit e do nadir
ou ceibarei xa o meu lamento tétrico?
Teño realmente algo que dicir?

5 Comments:

Blogger Mr Tichborne said...

Si


(resposta á última pregunta)

1:19 p. m.  
Blogger porto do mendo said...

Eu, particularmente, prefiro a silva o verso simetrico. Unha aperta.

7:21 p. m.  
Blogger O Raposo said...

Pois eu prefiro a silva e mais o toxo, pero gustei deste sonsoneto.
Parabens.

9:45 p. m.  
Anonymous náufrago said...

¡Que talento, meu!

10:33 p. m.  
Blogger Marinha de Allegue said...

Es un artista.

Unha aperta.
:)

11:58 a. m.  

Publicar un comentario

<< Home