lunes, junio 27, 2005

O tío Silverio

Se non me equivoco, o tío Silverio era irmán da miña bisavoa Carme. Marchou para Arxentina antes da guerra, escribiu un par de cartas contando que estaba ben e que Bos Aires era moi grande. Despois, deixou de escribir e nunca máis se soubo do parente emigrado. Pode que aínda viva. De cando en vez saen na prensa individuos que chegaron aos cento vinte anos; non hai ningunha razón para pensar que o meu tío non poida ser un deles. Tamén é posible que o seu voto sexa un deses trinta e tantos mil que hoxe van abrir. Xa sei que se trata dun asunto complexo e discutible, pero a min faime ilusión pensar que, setenta anos despois, o tío Silverio decidiu escribir outra carta, aínda que nela só veña unha lista de nomes que a el, coitado, ben pouco lle poden dicir.

2 Comments:

Blogger Chu said...

Moitos galegos emigrantes, coma o teu tío Silverio, non quixeron saber nunca nada máis da terra que os veu nacer e incluso, algúns, chegaron a renegar dela, pero non é o caso doutros moitos que o que fixeron foi mandar cartos para Galicia cando as cousas por aquí non ían moi ben e a fame afogaba os estómagos baleiros.

Pola contra outros volveron, pero tan pobres coma marcharan, tal é o caso do meu bisavó, que marchar, marcho, gañar cartos, gañou, pero cando quixo volver un desalmado enganouno e levoulle todos os cartos que alá aforrara. Cando chegou, os que o coñeceron, din que xa non era o mesmo.

Hai un par de meses, morreu, en Montevideo, un tío de meu pai, pensamos que debía de andar polos cen anos. Isto lévame a outra reflexión, ¡cantos anos viven os que se foron!, porque os de aquí non duramos tanto.

Con todo isto, quero dicir, que aos emigrantes galegos debémoslle todo o respecto do mundo, porque ter que marchar da túa terra, deixar a túa familia e comezar unha nova vida ten que ser moi duro, pero de aí a que agora poidan decidir quen nos vai gobernar xa me parece moi forte, máis que nada, porque o xeito de votar non é para nada seguro.

O outro día nun programa de debate de La 2, un dos poñentes comentaba que unha señora de Ourense ía a unha voda, polo que decidiu ir votar antes de marchar para a cerimonia. Nisto que en vez de botar o sobre da papeleta na urna o que fixo foi botar o sobre dos cartos e claro, non os puido recuperar ata que se abriron as urnas unha vez pechado o colexio electoral.

Pola contra os votos dos emigrantes pasan dunhas mans a outras sen ningún tipo de control, polo que a saber que pode pasar nese camiño. Eu non estou a ver para ninguén pero........... «habelas hailas».

12:48 p. m.  
Blogger Pantelas home libre said...

Coma o teu tío eu tamén teño parentes en Cuba, ou creo ter xa que os irmáns da miña avoa por alí andan. Cada certo tempo, cando veñen as eleccións e chegan os votos emigrantes sempre vexo Mamasunción e sempre teño esperanzas de que algún membro de correos realice o mesmo labor ca ela, quizais deba preparar oposicións a correos!

10:24 p. m.  

Publicar un comentario

<< Home